in my stay sa v.luna medical center, dami kong nakilalang mga friendly friends.  medyo sad dahil tatlo lang kaming girls na nag-report nung week na yun.  kaya ayun, nagba-bounce kami sa barracks ng female cadets. ahehehe...

warm naman ang pagtanggap sa min. akala ko nga mag-isa lang akong babae na magrereport eh... wait lang babae nga ba ako? wahehehe...

nung first day, syempre di pa namin kilala ang bawat isa.  nag-fill out lang kami ng mga forms na sandamakmak. nakakapagod at nakakagutom pero ok lang. it turned out na puro second timers din tulad ko yung mga ka-batch ko. isa nga sa kanila, ka-batch ko din last time na nagreport ako sa v.luna.  saturday group nga lang sya tapos sunday group ako. dun ako nakakita ng connection sa mga male candidates na ka-group ko.

nung second day, buong araw din kaming nagsasagot ng exams para sa neuro-psychiatric (NP) part.  medyo nakipagkilala na kami sa mga ka-group namin.  di naging mahirap sa kin makipagkilala sa mga male candidates.  sanay na ko na puro lalake ang mga kasama ko dahil sa training ko sa ROTC.  sa ROTC nga nabigay yung bansag sa kin na "bakla" dahil one of the boys daw ako.  yung 2 girls na kasama ko, medyo ilag pa. kaya medyo nasasama ako sa kanila pag humihiwalay sila sa mga lalake.

simula ng 3rd day, medyo nakakabiruan na namin yung mga lalake.  ang kukulit! kapag free time namin, nakatambay lang kami sa labas tapos nakikipagtawanan sa kanila. dun na kami naging close ng mga ka-group ko.  mga lalake, makulit pero mga gentlemen at mga supportive.  masaya silang lahat kasama.

imagine, one week mong makakasalamuha ang mga taong ngayon mo lang nakilala.  buong one week sila lang ang mga makakausap mo.  yun ang naging dahilan kung bakit di imposibleng maging close kayo.  like this one amazing person na nakilala ko. di ko inakalang magiging close ako sa kanya to the point na di na ko nailang ipakita sa kanya na umiiyak ako.

yup, masaya kung masaya sa v.luna pero may mga times na ite-test ang tatag mo. may mga times din na mararamdaman mo na down ka talaga.  yun yung mga times na makakakilala ka ng mga kaibigan na andyan para sa iyo kahit down ka. 

i was lucky i met someone who never failed to cheer me up.  in one week ang dami kong natutunan sa kanya.  advices in life, military stuff, katatawanan, etc. i am really thankful na nakilala ko siya.  naging isa siya sa mga close friends ko kahit 1 linggo lang kaming nagkakilala.  lagi kasi siyang nandyan para samahan ako, laging andyan para magbigay ng payo. 

bihira ang mga taong tulad niya.  kaya napakaswerte ko nakilala ko siya.  kung sakaling mabasa mo ang entry ko na 'to, wala kong ibang gustong sabihin kundi "thank you" sa lahat lahat.

sa iba ko pang mga naging kaibigan, slamat sa opportunity na makilala kayo. kina edjil, byron, caloi, madz, miggie, "taguro", lloyd, ian, sonny, at sa lahat ng sunday group, salamat sa friendship. (tama ba ang grammar? ahehehe).  i wish you all good luck!  sana magkita kita uli tayo sa march 31.  salamat sa inyong lahat!